Ibiza staat al lang bekend om zijn bruisende energie en wereldwijde aantrekkingskracht, maar voor velen onthult het eiland na verloop van tijd iets veel diepers. In dit exclusieve gesprek deelt de Amerikaanse interieurontwerper en ondernemer Breegan Jane haar persoonlijke reis met Ibiza – van een spontaan eerste bezoek op negentienjarige leeftijd tot het moment dat ze het eiland begon te zien als een plek om te wonen.

Aan de hand van haar reflecties onderzoekt ze wat een thuis werkelijk definieert buiten de esthetiek om, het belang van gemeenschap en de onverwachte manieren waarop Ibiza zich leent voor het gezinsleven. Van lange zomertafels vol vrienden tot eenvoudige dagen op zee; haar verhaal biedt een fris perspectief op het eiland – een perspectief geworteld in verbinding, vrijheid en authenticiteit.

Dit interview verkent het gezinsleven op Ibiza, de stillere vorm van luxe op het eiland en wat belangrijk is bij het kiezen van een woning of een vertrouwde vastgoedpartner.

U staat bekend om uw verfijnde maar warme ontwerpesthetiek. Wat is voor u, naast schoonheid, het belangrijkst bij het kiezen van een plek om te wonen of tijd door te brengen?

Naast schoonheid… Ik denk de functionaliteit van het huis. Wanneer ik naar Ibiza kom, nodig ik altijd een grote groep familie en vrienden uit om zich bij ons aan te sluiten. Een van de huizen die ik vaker heb gehuurd – omdat ik graag verschillende plekken en huizen op het eiland uitprobeer, en Prestige mij die mogelijkheid altijd heeft geboden – is een woning met de meest perfecte imperfecte keuken. Er staat een eettafel midden in de keuken.

En ik realiseerde me dat we daar als gezin vaak samenkomen, omdat er een plek is waar we allemaal bij elkaar kunnen zitten. De tegels zijn niet wat mensen zouden verwachten van mijn ontwerpesthetiek. De apparatuur is niet de meest moderne. Maar de manier waarop we in de ruimte samenkomen en deze gebruiken, maakt het tot een thuis waar ik meer tijd wil doorbrengen. Het is een ongebruikelijk ontwerp omdat de keuken groot en ruim is en alle apparatuur en gootstenen tegen de muren staan, bijna in een halve cirkel. Dat laat genoeg ruimte over voor een eettafel voor zes personen midden in het keukengedeelte.

Dus terwijl er iemand kookt, kunnen de kinderen eten. Terwijl er iemand kookt, kunnen we samen wijn drinken. Het wordt een sociale ruimte – een plek waar iedereen samenkomt is echt een groot deel van wat ik zoek in een woning.

Wanneer ontdekte u Ibiza voor het eerst? Herinnert u zich uw allereerste indruk van het eiland?

Ik vond het eiland – of ik zeg liever dat het eiland mij vond – toen ik negentien was. Ik was op mijn eerste echte backpackreis door Europa als Amerikaan. Voor ons is het een verre reis, dus we doen dat meestal pas na de middelbare school. Ik kwam met een vriend en hij bleef me maar vertellen over dit eiland in Spanje waar we heen moesten. En het werd uiteindelijk de laatste stop na een reis van ongeveer een maand. Ik werd er op slag verliefd op.

We hadden al prachtige plekken gezien. We waren naar Italië geweest, naar Frankrijk, door heel Spanje. We hadden Capri en de Amalfikust bezocht. Maar toen ik op Ibiza aankwam, voelde ik mijn zenuwstelsel tot rust komen. Er was een onmiddellijk gevoel van veiligheid dat ik hier ervoer.

Ik denk dat veiligheid als reizend jong meisje altijd deel uitmaakt van hoe u een plek ervaart. Als u op uw hoede bent in een grote stad, ook al is die cool en spannend, kijkt u altijd een beetje over uw schouder.
Toen ik op Ibiza aankwam, was het alsof alles ontspande. Ik wist dat ik veilig was. Er was hier veel meer gemeenschapszin.

Destijds kon u in La Marina gaan zitten, in de drukke straten, en mensen vertelden u welke feesten er gaande waren. Het was zo gebaseerd op de gemeenschap. Sinds die reis op mijn negentiende probeerde ik altijd manieren te vinden om zo vaak mogelijk terug te komen naar Ibiza.

Op een gegeven moment werd Ibiza een traditie voor u en uw gezin. Hoe is dat begonnen?

Ik ben na die eerste reis nog verschillende keren teruggegaan naar Ibiza, en uiteindelijk begon ik elk jaar met mijn kinderen te komen. Toen mijn kinderen één en drie jaar oud waren, was ik een alleenstaande moeder en iedereen om me heen plande hun zomervakanties. Maar mijn vrijgezelle vrienden planden reizen zonder kinderen, en mijn getrouwde vrienden nodigden meestal andere stellen met kinderen uit.

Ik realiseerde me dat als ik het soort zomer wilde dat ik me voorstelde, ik die zelf moest creëren. Ik herinner me dat ik mijn eerste huis met vijf slaapkamers huurde. Het was alleen ik met de kinderen en onze nanny, en ik nodigde alle vrienden uit die veel voor me betekenden. Sommigen hadden kinderen, anderen niet. Sommigen waren getrouwd, anderen vrijgezel. En ik herinner me dat ik dacht: "Zal er wel iemand komen?". Ik was eerlijk gezegd een beetje doodsbang. Ik dacht: nou ja, als er niemand komt, dan ben ik het gewoon met de kinderen op Ibiza. Maar ze kwamen wel. En diezelfde vrienden komen nu al bijna tien jaar elke zomer.

Voor mij werd het het bewijs dat u soms het leven moet bouwen dat u wilt en mensen daarin moet uitnodigen. Als ouder is een van uw grootste zorgen: " wat als ik er op een dag niet meer ben? Wie zal mijn kinderen vertellen wie ik was ?" Het is dus heel bijzonder; de kinderen groeien samen op en ze groeien ook op met de volwassen vrienden in mijn leven, waarbij ze hun eigen relaties met hen opbouwen.

Mijn kinderen kaarten en schaken veel aan de eettafel met mijn vrienden. Toen ze klein waren, hielp het om iets te doen te hebben, maar nu vind ik het heerlijk om te zien hoe ze omgaan met de volwassenen om hen heen. Ze ontwikkelen relaties met mensen die fotograaf, toneelschrijver of creatieveling zijn – mensen met passies en carrières die anders zijn dan de mijne.

Ik kan hen alleen mijn wereld en mijn interesses laten zien. Maar door deze vriendschappen worden ze blootgesteld aan zoveel andere perspectieven. En ik vind het geweldig dat ze voelen dat deze mensen hún vrienden zijn, niet alleen de vrienden van hun moeder. Toen ze zes of zeven waren, vroeg ik hen wel eens wat ze het leukst vonden aan de zomers op Ibiza. En ze zeiden: samen met iedereen eten.

In Amerika hebben we die cultuur niet echt. Er is een kindertafel en een ouderstafel. Er is een kinderfeestje en een feestje voor de ouders. Maar op Ibiza zit iedereen bij elkaar. En ik denk dat kinderen echt een plek aan tafel willen. Als u hen die kans geeft om bij volwassenen te zitten, te luisteren en deel te nemen aan gesprekken, groeien ze daarvan. Het begon bijna uit wanhoop, want als alleenstaande moeder wordt u niet altijd aan de tafel van anderen uitgenodigd. Soms weten mensen gewoon niet goed waar ze u moeten plaatsen. Dus ik dacht: "Oké, ik bouw mijn eigen tafel". En ik hou van de mensen die er nu omheen zitten.

Hoe heeft u het eiland in de loop der jaren zien veranderen?

Eerlijk gezegd is de geest voor mij hetzelfde gebleven. Verandering vindt plaats ongeacht de stad waarin u woont of hoe de wereld draait. Maar het hart van Ibiza is voor mij nog steeds die pure hippie, artistieke gemeenschapsvibe. Dat is niet verloren gegaan. Natuurlijk heb ik drukkere zomers gezien. Ik heb warmere zomers gezien. En ik heb ook de maanden waarin ik graag kom zien veranderen. Nu zijn mei en september waarschijnlijk mijn favoriete maanden, terwijl ik vroeger alleen in juli wilde reizen.

Maar dat hoort ook bij het leven – naarmate we groeien, verandert ook onze relatie met plaatsen. Eén ding dat Ibiza volgens mij heel goed doet, is het beschermen van het eiland. Het is niet overontwikkeld met enorme gebouwen waardoor u het ineens niet meer herkent. Het duurde bijvoorbeeld tot dit jaar voordat ik me realiseerde dat Lío vroeger El Divino was. El Divino was de eerste plek waar ik ooit uitging toen ik negentien was. En jarenlang bleef ik zeggen dat ik weer terug wilde naar El Divino – zonder te beseffen dat ik al die tijd naar dezelfde plek was gegaan. Het zag er gewoon anders uit, maar op de een of andere manier riep het me nog steeds terug.

Nu ik hier ook winters doorbreng, zie ik ook een andere kant van het eiland. U ziet wandelgroepen die het eiland schoonmaken. U ziet de regen alles schoonwassen. Het doet u beseffen hoeveel mensen geven om het behoud van het eiland. En dat is bijzonder, want zoveel plaatsen in de wereld veranderen onherkenbaar. Ibiza is erin geslaagd te evolueren zonder zijn ziel te verliezen.

In de Verenigde Staten wordt Ibiza vaak geassocieerd met het nachtleven. Wat zou u willen dat Amerikanen begrijpen over het eiland?

Dat het eigenlijk een plek voor gezinnen is. Ik vertel dit voortdurend aan mensen. In de VS associëren mensen mij vaak met Ibiza omdat ik er zoveel over praat. Ik heb het al jaren over Ibiza als een plek voor gezinnen in interviews, televisieprogramma’s en artikelen. Maar de eerste reactie is altijd: "O, het feesteiland." Vroeger probeerde ik daar echt tegenin te gaan. Maar nu leg ik het anders uit. Wat is uw perspectief op wat een feest is? Bijvoorbeeld bruiloften. Een bruiloft is ook een feest. En het is een van de mooiste soorten feesten omdat het voor alle generaties is. Iedereen viert het samen, viert de liefde.

Als mensen Ibiza een feesteiland willen noemen, dan zeg ik ja – tijdens de zomer is het een viering. Het is een viering van het leven voor alle generaties. En wie wil er nu niet naar een bruiloft? Mensen gebruiken het woord "feest" soms negatief, alsof het betekent dat jongeren drugs gebruiken. Maar het soort feest dat ik hier zie, zijn mensen die gelukkig zijn en het leven vieren. U gaat lunchen en u vertrekt uiteindelijk met vrienden van drie verschillende tafels. Als u iets nodig heeft, helpt iemand u.

Er is deze gemeenschap en het gevoel dat iedereen hier is om samen van het leven te genieten. En het andere dat Amerikanen verrast als ze aankomen, is de natuur. Vrienden die denken dat het alleen om clubs gaat, zijn altijd geschokt als ze zien hoe groen en natuurlijk het eiland is: de bomen, de kliffen, het uitzicht op de oceaan… Dat is iets wat u pas echt begrijpt als u hier bent.

Wat heeft u als moeder van twee jongens over Ibiza ontdekt toen u hier het dagelijkse gezinsleven begon door te brengen?

Eén ding dat ik echt moest leren, was hoe ik mijn angstige Amerikaanse stadsbrein kon genezen en begrijpen dat het oké is om me veilig te voelen. Ik ben gewend om in Los Angeles te wonen, waar ik me zorgen maak over dakloosheid, criminaliteit en wapens. Dus het idee dat ik mijn jongens niet elke seconde in het oog houd, is niet mijn normale instelling. Hier heb ik mijn zenuwstelsel een beetje moeten hertrainen. U zit aan de lunch en de kinderen rennen ergens heen. Misschien gaan ze ergens naar kijken in de buurt, misschien laat iemand hen iets interessants zien.

In het begin denkt u als Amerikaan: "Waar zijn ze? Waarom let ik niet op ze? ". Maar hier realiseert u zich langzaam dat er een gemeenschap om u heen is. Een serveerster neemt de kinderen misschien mee om hen de kreeftenkooi te laten zien. En uw eerste reactie is bijna: "Wacht… waarom neemt de serveerster mijn zoon mee?". Maar het is hier niet vreemd. Het is gewoon nieuwsgierigheid en gemeenschapszin. Het geeft u een moment om adem te halen, een glas wijn te drinken, een volwassen gesprek met uw vriend af te maken. En na verloop van tijd leert u dat te vertrouwen.

We hebben onlangs ook zes kippen en twee geiten gekregen. Ik had nooit gedacht dat ik boerderijdieren zou hebben. Maar ik heb gemerkt dat naar buiten gaan, eieren rapen, de dieren voeren, tegen ze praten – het is eigenlijk heel rustgevend voor mij. En het is ook geweldig voor de kinderen. Nu heb ik bijna het gevoel dat iedereen een boerderij zou moeten hebben. Het is goed voor uw ziel.

Ibiza is gewoon een heel warme plek. Mijn kinderen zijn inmiddels in ongeveer vijfentwintig verschillende landen geweest, wat eigenlijk vrij ongebruikelijk is voor Amerikaanse kinderen. Mijn jongste zegt dat hij vijftig landen wil bereiken voordat hij achttien wordt, dus we hebben nog wat werk te verzetten. Maar hoeveel we ook van de wereld zien, Ibiza is altijd de plek geweest waar we naar terug willen keren.

Uiteindelijk realiseerde ik me: "Misschien is dit waar we horen te zijn". En ik denk dat iedereen het weet wanneer ze die plek vinden. Als het voor u niet Ibiza is, dan moedig ik mensen altijd aan om te reizen tot ze hun plek vinden – want het kan ergens onverwachts zijn, of zelfs uw eigen achtertuin. Maar u weet het pas als u gaat kijken.

U reist naar enkele van ’s werelds meest luxueuze bestemmingen. Hoe zou u het bijzondere gevoel van luxe op Ibiza omschrijven?

Ibiza heeft een heel andere definitie van luxe. Als ontwerper die zowel aan luxe woningen als aan zeer toegankelijke producten heeft gewerkt, is een van de dingen die mij aan Ibiza fascineren dat de luxe hier juist in de eenvoud zit. Het is het gevoel van vrijheid. Het is het gevoel dat u uit de zee komt met nat geld in de zak van uw zwembroek. Er is iets aan dat heel echt en heel ontspannen aanvoelt.

Ibiza heeft deze prestigieuze vakantie-energie, maar zonder de snobisme. U loopt niet rond met de vraag: " Pas ik er wel bij? Ben ik wel cool genoeg? Draag ik wel de juiste kleding? ". Natuurlijk raad ik mensen altijd aan om hun restaurants van tevoren te reserveren als ze hierheen reizen – maar dat gaat niet over exclusiviteit. Het is simpelweg omdat er in de zomer een beperkt aantal plaatsen op het eiland is, en als u eenmaal een tafel heeft, is die de hele dag of avond voor u. Het is heel anders dan op sommige plekken waar u het gevoel heeft dat de "coole" plekken bijna té cool zijn. Ibiza is niet zo. Ibiza behoudt in zijn luxe nog steeds een zekere mate van toegankelijkheid waardoor veel mensen zich op hun gemak voelen.

In zekere zin doet het me een beetje denken aan Californië, vooral Los Angeles. Mensen lopen op blote voeten. Mensen lopen in hun badpak. En toch bent u omringd door ongelooflijke schoonheid en zeer luxueuze eigendommen. De miljardair op het jacht ziet er misschien precies hetzelfde uit als de persoon die de boot bestuurt of de persoon op de bijboot.

Iedereen ziet er hetzelfde uit. Iedereen behandelt elkaar hetzelfde. Kinderen worden door beide personen met hetzelfde respect behandeld. Het is dit samenkomen als gelijkwaardige menselijke wezens dat ik nergens anders kan vinden. Zelfs de huizen hier weerspiegelen die filosofie. Sommige van de meest luxueuze huizen op Ibiza zijn gebouwd met beton, hout en zeer natuurlijke materialen. Het is minimalistisch. Het is kalm. De waarde komt vaak voort uit het uitzicht of de omgeving in plaats van uit marmeren en gouden afwerkingen. Voor mij is dat de essentie van luxe. Luxe moet u in staat stellen te ontspannen en uzelf te zijn – en Ibiza doet precies dat.

Wat vinden uw kinderen het leukst aan het eiland?

Onze favoriete dag als gezin is wat ik Bootdag noem. Ik vertel vrienden wel eens dat ik hen mijn kerk wil laten zien – en mijn kerk is Bootdag. Voor ons betekent dat het huren van een kleine boot waar ongeveer elf mensen op passen en deze vullen met vrienden en familie. Soms nemen we zelfs twee boten mee, wat nog leuker is omdat u uw vrienden vlak naast u op het water kunt zien.

Wat ik het mooist vind, is kijken hoe de kleur van het water verandert. Wanneer we richting Formentera varen, zeg ik tegen de kinderen: "Kijk… kijk… het water gaat zo van kleur veranderen". En plotseling wordt dat diepe blauw dit magische turquoise. Dat moment verveelt me nooit.

Wanneer u gaat lunchen op Formentera, draagt u niet eens schoenen. U bent in strandkleding, u bent nat van het zwemmen, de kinderen rennen rond. Na de lunch springen de kinderen weer in het water, ze zoeken naar vissen, ze zwemmen. Het is zo’n eenvoudige dag, maar het is magisch.

Om de oceaan zo te delen met mijn kinderen, en dat te doen op een veilige plek waar echt geen gevaar is – er zijn hier geen grote golven – betekent dat het zelfs met kleintjes heel veilig voelt, en er zijn overal helpende handen. Het is een van mijn favoriete dingen om met de kinderen op het eiland te doen.

En ik waardeer het ook dat varen hier zeer serieus wordt genomen wat betreft veiligheid. De wetten rondom vaarbewijzen en het aantal mensen aan boord zijn streng. Water is iets dat u moet respecteren. En Ibiza begrijpt die balans tussen vrijheid en veiligheid.

In de loop der tijd veranderde Ibiza van een vakantiebestemming in iets betekenisvollers voor u. Nu overweegt u een huis te kopen. Wanneer vond deze verschuiving plaats?

Ze zeggen dat liefde langzaam groeit, en ik denk dat dat voor mij en Ibiza ook geldt. Elk jaar werd het eiland specialer. Ik keek steeds meer uit naar de volgende zomer. En elke keer dat ik iemand nieuws meenam, mocht ik het eiland opnieuw ervaren door hun ogen. Uiteindelijk realiseerde ik me iets heel eenvoudigs. U heeft maar één leven. Dus waarom zou u het doorbrengen op een plek waar u zich niet goed voelt?

Californië heeft het de afgelopen jaren moeilijk gehad – na COVID, na de branden – en ik begon te voelen dat mijn gemeenschap daar veranderde. Het deed me afvragen waarom ik vasthield aan wat normaal voelde in plaats van te volgen wat goed voelde in mijn hart.

Ik begon ook beter te kijken naar oudere vrouwen over de hele wereld. De vrouwen die ik hier op Ibiza zie in de zeventig – dat is wie ik wil worden. Als ik nu naar vrouwen van in de zeventig in Amerika kijk, weet ik niet altijd zeker of dat het leven is dat ik wil. Dus het antwoord werd me heel duidelijk. Waar ligt mijn toekomst? Ik wil hier zijn.

Wat voor soort woning zou uw ideale huis op Ibiza zijn?

Mijn gedachten hierover zijn in de loop der tijd geëvolueerd. Oorspronkelijk dacht ik dat ik minstens vijf slaapkamers nodig had – bij voorkeur meer – omdat ik ervan hou om mensen te ontvangen. Dat was een van de uitdagingen bij het vinden van een huis hier, want woningen met zoveel slaapkamers op de juiste locatie zijn niet altijd gemakkelijk te vinden. Maar naarmate mijn kinderen opgroeien, begin ik er anders over te denken. Misschien investeer ik in iets dat we voor nu kunnen verhuren, en waar ik later in kan wonen als de kinderen groot zijn.

Eén ding waar ik absoluut geen concessies aan doe, is beloopbaarheid. Prestige weet dit heel goed van mij. Er zijn prachtige huizen op het eiland waar u overal naartoe moet rijden. Sommige mensen houden van die privacy. Maar ik haat autorijden. Ik moet naar een markt of een restaurant kunnen lopen. Dat is onbespreekbaar voor mij. En als ontwerper zou ik eigenlijk de voorkeur geven aan een huis dat nog niet helemaal af is. Ik wil een project. Ik wil iets dat ik kan transformeren.

Bij het kopen van onroerend goed in het buitenland is vertrouwen essentieel. Wat waardeert u het meest in een vastgoedpartner?

Loyaliteit. En iemand die zijn cliënt echt begrijpt. In Californië werk ik al tien jaar met dezelfde makelaar. We hebben veel transacties samen gedaan, en die relatie is gebaseerd op vertrouwen. Uiteindelijk weet ik dat hij achter me staat.

Dat is wat mijn relatie met Prestige ook zo bijzonder heeft gemaakt. Ik begon vele jaren geleden te huren bij Roody, en in de loop der tijd heeft hij me echt leren kennen. Elk jaar werden de huizen beter of beter afgestemd op wat ik zocht. Hij begreep zaken als beloopbaarheid, het feit dat ik veel kinderen meebreng, de manier waarop we een huis gebruiken. Het werd een relatie waarin hij echt wist wat belangrijk voor me was.

De samenwerking met Roberta aan de verkoopkant is hetzelfde geweest. Hoewel mijn zoektocht lang heeft geduurd, weet zij wat ze me niet moet laten zien. Ze probeert me niet iets te verkopen dat niet past. Ze begrijpt wat ik wil. En ik vond het ook geweldig om Prestige te zien groeien. Toen ik voor het eerst begon te huren, hadden jullie de conciërgeservice nog niet. Nu kan alles – boten, auto’s, massages – via één plek worden geregeld.

Het team praat met elkaar. Ze weten wat ik leuk vind en wat niet. Prestige is als een allesomvattende uitgebreide familie en u heeft niet het gevoel dat u iets wordt aangesmeerd. Niemand wil dat er iets aan hem verkocht wordt. Bij Prestige begrijpen jullie mijn behoeften – en jullie vervullen ze met hart.

Voor meer inzicht in het werk en de creatieve visie van Breegan Jane kunt u haar website bezoeken.

Uw perfecte thuis vinden op Ibiza

Voor Breegan is Ibiza meer dan een bestemming; het is een plek die met u mee evolueert en in de loop der tijd nieuwe betekenislagen onthult. Haar verhaal is een herinnering dat de ware essentie van het eiland niet alleen in zijn schoonheid ligt, maar in de manier waarop het mensen samenbrengt en hen in staat stelt vrijer en oprechter te leven.

Bij Prestige Properties begrijpen we dat het vinden van het juiste huis veel verder gaat dan locatie of ontwerp. Het gaat om het kiezen van een plek die uw levensstijl, uw waarden en het leven dat u wilt creëren weerspiegelt.

Als Ibiza ook voor u als uw plek voelt, staat ons toegewijde team klaar om u te begeleiden – en u te helpen een thuis te ontdekken dat niet alleen uitzonderlijk voelt, maar ook volledig van uzelf.